7 Nisan 2004 tarihinde Van’ın merkezinde 9 yaşındaki Vedat Yılmaz ve 10 yaşındaki Mucahir Yılmaz, evlerinin salonunda meydana gelen patlama sonucunda hayatlarını kaybetti. Polis ekipleri tarafından düzenlenen tutanakta olay yerinde sekiz adet boş kovan bulunduğu belirtildi.
Olay anında Vedat ve Mucahir’in annesi, kız kardeşi, küçük erkek kardeşi ve dedesi, evin başka bir odasında bulunuyordu ve oraya da cam parçaları sıçramıştı. Bomba uzmanları tarafından düzenlenen tutanakta, evin arkasındaki sokakta bulunan su kanalizasyonu içerisinde daha önce patlamış bir askeri mermi bulunduğu belirtildi. Van İl Jandarma Komutanlığı Kriminal Laboratuvarı tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda ise patlamanın meydana geldiği yerde bulunan 49 adet metal parça ile Mucahir Yılmaz’ın vücudundan çıkarılan dört metal parçanın Güney Kore menşeli K-200 model, 40 mm’lik bir silaha ait mühimmat parçaları olduğu tespit edildi. Raporda ayrıca, bu model mühimmatların tapasına sert bir cisimle vurulması veya kurcalanması hâlinde kolaylıkla infilak edebilecek hassas bir yapıya sahip olduğu belirtilerek; söz konusu mühimmatların 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’un Ek 5. maddesi kapsamında savaş mühimmatı olduğu ifade edildi. Devam eden soruşturmada, olayın faillerinin tespit edilmesi amacıyla zamanaşımı süresinin sonuna kadar, yani 7 Nisan 2014 tarihine kadar daimi arama kararı verildi.
İdare mahkemesinde tazminat talebiyle açılan davada mahkeme, patlatılmamış askeri mühimmatların şehir merkezine yakın bir bölgede bulunmasının idarenin hizmet kusurunu oluşturduğu kanaatine vardı; bu durumun, davalı idarenin güvenliğin sağlanmasına ilişkin görevini gereği gibi yerine getirmediğini ortaya koyduğunu belirterek tazminata hükmetti. İdare mahkemesinin kararına karşı Danıştay’a itiraz başvurusu yapan ailenin talebi kabul edilerek tazminatın artırılması için dosya bozuldu.
Dava henüz kesinleşmeden AİHM’e yaşam hakkının ihlal edildiği şikayetiyle bireysel başvuruda bulunuldu. AİHM, patlamamış askeri mühimmatların imhasına ilişkin mevzuatın uygulanmasında devlet görevlilerinin ihmali söz konusu olduğunda, tazminat yolunun “etkili yargı sistemi” kriterini karşıladığı ve uygun ve yeterli bir giderim yolu olarak kabul edilebileceği içtihadını hatırlatarak, idare mahkemesi sürecinin henüz tamamlanmamış olması ve hükmedilen tazminatın açıkça yetersiz bulunmaması gerekçeleriyle başvuruyu kabul edilemez buldu.
